Lögleg geimvera

Það rifjaðist upp fyrir mér í kvöld, þegar ég tók hálftíulestina heim og borðaði cheerios í kvöldmatinn, að áramótaheitið mitt var að koma á jafnvægi á milli vinnu og frítíma. Hmmm...

En ég komst annars inn í UC Berkeley. Þar með er mér nokk sama hvað kemur út úr hinum umsóknunum - valið stendur á milli UW og Berkeley og báðir kostirnir eru svakalega góðir. Báðir skólarnir eru á topp tíu lista yfir bestu lýðheilsufræðiskóla í Bandaríkjunum. Þetta er sitt hvort námið - hvort tveggja lýðheilsufræði en sérsviðið faraldursfræði í UW en smitsjúkdóma- og bólusetningafræði í Berkeley. Heimsóknardagarnir eru UW í næstu viku og Berkeley vikuna þar á eftir, og svo er bara að taka ákvörðun! Sá á kvölina...

Í Norðvesturhluta Bandaríkjanna er Washington fylki, og í Washington fylki er borgin Seattle. Í Seattle er háskóli sem heitir University of Washington, og í University of Washington er einn besti lýðheilsufræðiskóli í heimi. Í lýðheilsufræðiskólanum er faraldursfræðideild sem er búin að bjóða mér skólavist í haust.

(Náðuð þið þessu ekki örugglega, svona í miðri upptalningu? Ég komst inn í framhaldsnám!)

Þetta er svo spennandi að ég bara veit ekki hvert ég ætla. Ég fer til Seattle í byrjun mars á heimsóknardaga - fæ gistingu hjá einhverjum núverandi nemanda, skoða skólann og reyni í leiðinni að finna mér prófessor sem er til í að bjóða mér pláss á labbi og fjárveitingu. Svo ætla ég að stoppa í tvo daga í viðbót, kynnast borginni og reyna að átta mig á því hvernig væri að búa þar. Ég veit ósköp lítið um Seattle eins og er, nema að Nirvana og grunge tónlistinn, Starbucks og espressobaramenningin eru þaðan; en allir sem ég tala við segja að hún sé frábærlega skemmtileg borg. Seattle-búar eru meira menntaðir að meðaltali en íbúar nokkurrar annarrar borgar í Bandaríkjunum, borgin þeirra mikil fjölmenningarborg og svo eru þeir ægilega stoltir af tónlistar- og menningarlífinu. Í næsta nágrenni er svo Olympic Peninsula, þar sem er ofboðslega fallegt skóglendi (og vampírur, eins og þeir vita sem hafa lesið Twilight.)



Þeir mega eiga það Seattle-búar að þetta er flott. Þeir eru hins vegar ekki eins stoltir af því að í Seattle er skýjað 226 daga á ári að meðaltali. Og hverjum hefði dottið í hug að ég myndi íhuga flutning til borgar þar sem rignir meira en í Reykjavík?..

Detta mér nú allar dauðar lýs úr höfði.
Pollýanna endurútgefin og uppseld. Er ég alveg alein um að fíla ekki kvikindið?

Boxerhundar eru oft með aðskilnaðarkvíða. Harley er misslæmur, stundum grenjar hann allan daginn þegar við skiljum hann eftir, stundum klifrar hann upp í sófa svo hann geti fundið mannalykt af púðunum, og stundum er hann bara góður.

En nú er Johanna búin að vera í vinnuferðum fjórar vikur af súðustu fimm og Harley greyið er að drepast úr óöryggi. Þegar ég kom heim úr vinnunni var þetta sjónin sem blasti við:





Ég mátti því skófla fimmtán kílóum af hundamat upp í bjórkassa þegar ég kom heim. Harley borðar aldrei þegar hann er einn heima (það fylgir kvíðanum) en þegar hann sá hvað ég var að gera lagði hann sig allan fram við að vera fyrri til.



Þetta minnir mig óneitanlega á þetta atvik:



Gæludýr eru yndisleg!

Eftirfarandi færsla er ekki við hæfi barna og hugsanlega ekki heldur við hæfi mömmu minnar.

Kosningakort sem sýnir dreifingu atkvæða með og á móti banninu á hjónabandi samkynhneigðra er komið fram. Það skiptist þannig að meðfram ströndinni - alla leið frá Mono County til Santa Barbara - er meirihlutinn á móti banninu. San Diego olli vonbrigðum en það er líklega vegna þess hvað það er gríðarlegur fjöldi suðuramerískra kaþólikka þar. Í miðju fylkinu, á svæðinu sem heitir Central Valley og hýsir meðal annars Fresno þar sem Keith býr, er aftur á móti yfirgnæfandi meirihluti fylgjandi. Það spunnust miklar og heitar umræður út frá þessari staðreynd í mínum vinahóp.

Sambýlingurinn minn sendi mér sms: This is all the fault of the Central Valley with their homophobia and weird fungal infections. We should give them to Nevada.


Svo átti ég eftirfarandi samtal við vin minn á netinu:

Hann: FUCK THE CENTRAL VALLEY
Ég: I am, I am!
Ég: Not the valley as a whole, you understand.
Ég: I am only one woman.
Hann: FUCK SOCAL. FUCK EVERYONE OVER 65.
Ég: Ah. I've done my bit. Now you do yours.

Algjörlega orðlaus. Ég mætti aaaaðeins of seint í kosningapartý í gær og hélt það væri löng vaka framundan, en þetta var svo mikill yfirburðasigur að úrslitin voru ljós einni mínútu eftir að kjörstaðir í Kaliforníu lokuðu. Nú fær Obama tækifæri til að sýna það sem í honum býr, og ég hlakka svo til að fylgjast með honum. Myndir segja meira en mörg orð.







































Hér er svo kortið eins og það leit út 2004. Nýja kortið má sjá hér. Þetta er ótrúlegur munur.























Ótrúleg sigurvíma. En blendnar tilfinningar samt, því að kjósendur í Kaliforníu samþykktu í gær tillögu þess efnis að hjónaband beri að skilgreina sem vígt samband tveggja einstaklinga hvors af sínu kyni. Nú mega samkynhneigðir ekki lengur gifta sig í fylkinu og jafnvel spurning hvort að farið verður í það að ógilda hjónabönd þeirra para sem eru þegar gift. Þetta er hræðilega sorglegt og kosningabaráttan hefur einkennst af hræðsluáróðri og beinum lygum. Það er ómögulegt að segja hvort þessi naumi meirihluti hefði haldið ef meðmælendur tillögunnar hefðu ekki haldið því fram að samkynhneigðir færu að fá frí alnæmislyf ef hún yrði ekki samþykkt, samkynhneigð yrði "kennd" í skólum og fleira og fleira.

Ég tók þátt í mótmælasetu samkynhneigðra starfsmanna og nema á Stanford skólalóðinni í dag og grét eins og krakki. Fólk var svo innilega niðurbrotið og reynslusögurnar sem voru sagðar svo átakanlegar. Og eins og einn ræðumaðurinn komst að orði:
We were ecstatic to see Obama win, and today we should feel wonderful. And instead we feel terrible, and then we feel terrible that we feel so terrible...











Flestallir krakkarnir voru með skilti sem á stóð "I am a second class citizen," en á uppáhaldsskiltinu mínu stóð einfaldlega "How dare you."

Þessi fyrsta alvöru hrekkjavaka sem ég upplifi var ótrúlega skemmtileg. Á föstudaginn fórum við í partý í hverfi þar sem gott-eða-grikk hefðin lifir góðu lífi - Sven og Karla fengu 850 börn í heimsókn ef okkur skjátlast ekki. 850 nammi, eitt á mann. Við dunduðum okkur við að hrella börnin, Karla fannst óþarfi að þau fengju þetta alveg upp í hendurnar, og krakkarnir voru yfirleitt ekkert ósáttir við það. Miklu frekar foreldrarnir sem tóku það eitthvað óstinnt upp. Við komumst líka að því að það er miklu erfiðara að hræða 6-8 ára börn heldur en 12-14 ára börn... þau litlu voru svo einbeitt að þeim brá ekki einu sinni þegar þau fundu hendi í nammiskálinni, en stóru krakkarnir hoppuðu hæð sína og sumir öskruðu. Múhahaha. Allra yngstu börnin neituðu sum að koma og sníkja nammi af okkur, aðeins of margt fullorðið fólk í búningum fyrir utan húsið fyrir þeirra smekk.

Á laugardagskvöldið var svo afmæliskvöldmaturinn minn á eþíópískum veitingastað. Við fórum níu saman og borðuðum öll með höndunum af stóru fati á miðju borðinu. Við völdum saman sjö rétti, þar af einn sem innihélt hrátt nautakjöt, og þetta var allt alveg æðislega gott. Það tóku því allir bara vel að borða svona á hefðbundinn hátt og enginn varð mér til skammar með því að biðja um hnífapör. Mjög vel heppnað bara. Svo fórum við í annað partý þar sem engin voru börnin, og búningarnir þar af leiðandi töluvert dónalegri en kvöldið áður. Þar var til dæmis jólasveinn á viagra og "one night stand" búningur.

Ég ætla að vekja sérstaklega athygli ykkar á því að búningurinn hans Keiths var ekki keyptur í búningaverslun heldur sankaði Keith að sér pörtunum héðan og þaðan. Bindið, vasaklúturinn, beltið og skórnir voru öll keypt í venjulegum fataverslunum á því herrans ári 2008 þótt ótrúlegat megi virðast.Skoðið myndir hér!



Svo áttum við líka fjögurra ára afmæli um helgina. Að hugsa sér.